«Άσε μας ρε Στελίτσα που σε πείραξε επειδή ο Γιώργος σου μίλησε απότομα μια φορά. Εμένα μου μιλάει έτσι για καλημέρα.»

Έλεγε ο ένας, περίπου 30άρης φίλος, στον άλλον καθώς περίμεναν το μετρό να έρθει. Σχολιάζοντας αρνητικά την επιλογή της Στελίτσας, όπως την αποκαλούσαν, να θυμώσει, να ενοχληθεί, να δυσαρεστηθεί, ακόμη και να παραπονεθεί επειδή ο Γιώργος της μίλησε απότομα.

Καθώς μπήκαμε στο μετρό, έχασα τους δύο φίλους, αλλά η ολιγόλεπτη αυτή τους συζήτηση με έκανε να γράψω αυτό το άρθρο. Άνοιξα λοιπόν το google keep και ξεκίνησα να γράφω.

Άσε μας κουκλίτσα μου, ή αλλιώς, ποιος σου έδωσε την άδεια να έχεις όρια;

Ζούμε στην εποχή της κανονικοποίησης της κακοποίησης. Μαθαίνουμε να ζούμε με τη βία, όχι αυτή που φωνάζει, αλλά αυτή που περνάει απαρατήρητη. Ο τόνος της φωνής, το βλέμμα που σε κάνει να νιώθεις μικρός, το χαμόγελο ειρωνείας όταν εκφράζεις κάτι που νιώθεις, κι επειδή το περάσαμε εμείς
περιμένουμε και οι άλλοι να το καταπιούν. Σαν να λέμε, «δε θα φτιάξουμε τον κόσμο τώρα επειδή η Στελίτσα νιώθει έτσι» ή αλλιώς…

«Σκάσε και συνήθισε το»

Η κακοποίηση όμως δε χρειάζεται να φωνάζει για να είναι βία. Μπορεί να είναι μία καθημερινότητα,
μπορεί να είναι ένας σύντροφός σου που σου μιλάει σαν να είσαι σκουπίδι, δε σε χτυπάει, άρα «δεν είναι και τόσο κακό». Μπορεί να είναι ένας προϊστάμενός που ακυρώνει την άποψή σου μπροστά σε όλους αλλά «τουλάχιστον δε σε απολύει». Μπορεί να είναι ένας φίλος που σου ρίχνει μπηχτές με χαμόγελο και μετά σου λέει «πλάκα κάνω ρε, μην είσαι τόσο ευαίσθητος». Ναι, αυτή είναι η νέα βία, η καθημερινή, η σιωπηλή, η μεταμφιεσμένη.

Και μετά έρχεται η Στελίτσα.

Η Στελίτσα που είπε, «δε μου αρέσει αυτό».

Η Στελίτσα που ένιωσε άβολα, και το είπε, που δεν το κατάπιε, που δεν είπε «ε και;», που δεν έσφιξε τα δόντια, αλλά τόλμησε να ενοχληθεί.

Και εκεί κάποιοι ένιωσαν απειλή, γιατί όταν κάποιος βάζει όρια αναγκάζεσαι να δεις πόσο εσύ δεν έβαλες ποτέ. Και αντί να πεις «μπράβο της», λες «σιγά μην πειράχτηκες, έλα μωρέ τώρα, εγώ τα περνάω αυτά κάθε μέρα».

Χμμμ, πρόβλημα σου, θα πω εγώ!

Εσύ το επέτρεψες, το επιτρέπεις και μάλλον θα συνεχίσεις να το επιτρέπεις. Το γεγονός ότι κάποιος άλλος πειράχτηκε για κάτι το οποίο εσύ καλωσορίζεις καιρό τώρα, δεν αποτελεί πρόβλημα του άλλου, αλλά δικό σου. Συγγνώμη που χαλάω την ωραία σου φούσκα μέσα στην οποία μόνο εσύ είσαι το θύμα και έχεις δίκιο. Και περιμένεις να σου πούμε και μπράβο που τα δέχεσαι όλα αυτά.

Με συγχωρείς αλλά απλά είσαι κακοποιημένος. Το καταλαβαίνω ότι θέλεις πολλούς «κακοποιημένους» στη φούσκα σου για να μη νιώθεις μόνος.

«Όσο περισσότεροι τόσο το καλύτερο παιδιάάάάάά!!!», φωνάζεις.

Όσοι σε ακούν και συμμετέχουν, τους αποκαλείς συμμάχους. Οι υπόλοιποι είναι απλώς γκρινιάρηδες. Κι συ ένας κακοποιημένος που δεν το έχει παραδεχτεί… ακόμη. Και ξέρεις κάτι; Σε καταλαβαίνω. Συμβαίνει σε πολλούς. Είναι πιο εύκολο να πεις «έτσι είναι οι σχέσεις», παρά να παραδεχτείς ότι τόσα χρόνια τα κάνεις γαργάρα.

Η αλήθεια πονάει.

Αλλά για να θεραπευτείς πρέπει να την πεις καθαρά, δυνατά, ακόμα κι αν τρέμει η φωνή σου.

«Δε μου αρέσει αυτό!»

«Με πονάει αυτό!»

«Δε θέλω να μου φέρεσαι έτσι!»

Ακόμη κι ας μη σ’ έχουν μάθει να το λες, κι ας σε πουν υπερβολικό, κι ας σε πουν ευαίσθητο. Η ευαισθησία δεν είναι αδυναμία, αλλά η ικανότητα να ξέρεις τι αντέχεις και τι δεν αντέχεις πια.

Και τώρα θα σου πω το πιο δύσκολο.

Όταν δε λες τι νιώθεις, το νιώθεις πιο δυνατά. Όταν δε λες όχι, ο άλλος το ακούει σαν ναι, και ξαφνικά χτίζεις σχέσεις, συνεργασίες, δουλειές, και ζωές πάνω σε ένα «δεν πειράζει» που σε σκοτώνει από λίγο κάθε μέρα.

Δε χρωστάς κατανόηση σε κανέναν που σε πληγώνει.

Ούτε γιατί είχε δύσκολα παιδικά χρόνια, ούτε γιατί «δεν το ήθελε», ούτε γιατί «κατά βάθος είναι καλός». Δεν έχει σημασία το βάθος, όταν η επιφάνεια σε πνίγει.

Δε θα πάρεις μετάλλιο αντοχής.

Δεν υπάρχει βραβείο για το ποιος κατάπιε περισσότερα χωρίς να μιλήσει. Όταν πονάς, πονάς. Και όταν κάποιος σου φέρεται άσχημα, σου φέρεται άσχημα. Τελεία.

Η Στελίτσα δεν είναι το πρόβλημα.

Είναι απλά η αρχή, η υπενθύμιση ότι υπάρχει κι άλλος τρόπος να σε σέβονται, να σε ακούν, να μη χρειάζεται να αποδεικνύεις τη θέση σου με κάθε ανάσα. Και τώρα εσύ…

Μήπως ήρθε η ώρα να σταματήσεις να περιμένεις ότι θα σου φερθούν καλά από συνήθεια;

Και να αρχίσεις να το απαιτείς;

Από αγάπη, προς εσένα.

Και την επόμενη φορά που κάποιος πει «άσε μας κουκλίτσα μου», να απαντήσεις:

«Άσε με εσύ, γιατί τώρα πήρα φόρα και δε μαζεύομαι!»

ΑΦΗΣΕ ΜΟΥ ΕΝΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ...