Το Σάββατο το βράδυ κάτι φίλοι με κάλεσαν στο σπίτι τους για επιτραπέζια. Και ενώ με είχε πάρει ο ύπνος στον καναπέ βλέποντας μια ροματική ταινία στο νέτφλιξ (μη ρωτήσεις γιατί, απλά έγινε), αμφιταλαντευόμενος για το τι θέλω να κάνω, να πάω να μην πάω… ξέρεις αυτο το συναίσθημα που δεν ξέρεις τι θέλεις… να κάτσεις σπίτι να σαπισεις ή να δεις κόσμο.
Τελικά έριξα κέρμα, ναι καλά άκουσες κέρμα, και κάπως έτσι άρχισα να ετοιμάζομαι. Θα ανοίξω μία παρένθεση εδώ λέγοντας ότι πρόσφατα διάβασα αυτό το παιχνίδι με το κέρμα. Σαν millennial πολλές φορές το να αποφασίσω τι θέλω να κάνω, αυτό ή εκείνο, το ένα ή το άλλο, οδηγεί σε πονοκέφαλο, οπότε το πόιντ είναι να ρίξεις κέρμα και να παρατηρήσεις το πως νιώθεις. Αν έρθει κάτι, και νιώσεις σφίξιμο στομάχι, ένα κόμπο στο λαιμό, τότε μάλλον δεν ήθελες αυτό. Αν πάλι νιώσεις μία ανακούφιση και ευφορία, τότε οι πιθανότητες το κέρμα να μάντεψε σωστά το τι θέλεις, είναι πολλές. Αν κι συ πνίγεσαι σε μικρά καθημερινά διλήμματα, τότε στο προτείνω.
Αλλά προσοχή, γύρισε το κέρμα μόνο μία φορά.
Κλείνει η παρένθεση.
Μετά απο 10 λεπτά βρισκόμουν στο υπερσύγχρονο μετρό της Θεσσαλονίκης. Άνοιξαν οι πόρτες και κλασσικά ο κόσμος άρχισε να μπαίνει χωρίς να περιμένει τον κόσμο που είναι μέσα να βγει. Με το που μπήκα διάλεξα τη γωνιά μου και άρχισα να παρατηρώ τον κόσμο. Το καλό με το μετρό είναι ότι δεν πιάνεις σήμα και αναγκαστικά δε βλέπεις πολλούς με ενα κινητό στο χέρι. Συνήθως βλέπεις νέους ανθρώπους με ακουστικά… άλλους να συζητάνε… άλλους να διαβάζουν βιβλίο (ναι κι όμως)… και δυστυχώς άλλους να παίζουν παιχνίδι στο κινητό που δεν απαιτεί ίντερνετ. Φαααααααακ!
Έτσι άρχισα να παρατηρώ.
Δίπλα μου ήταν 2 κορίτσια γύρω στα 20κάτι. Λίγο πιο πέρα ένα ζευγάρι γύρω στα 50. Παραδίπλα ένας άνδρας γύρω στα 40κάτι με λίγα και γκρίζα μαλλιά. Το ζευγάρι ξαφνικά κάτι άρχισε να μουρμούριζει και να κοιτάει προς το μέρος που βρίσκονταν τα κορίτσια. Κοιτούσαν έντονα. Σχεδόν αδιάκριτα. Όπως κι γω αυτούς, θα μου πεις, και θα έχεις δίκιο. Γύρισα το κεφάλι μου και τις είδα να φιλιούνται, να είναι αγκαλιά, να γελάνε… να δείχνουν πραγματικά χαρούμενες. Το ζευγάρι συνέχισε να τις κοιτάει. Σαν να αναρωτιόντουσαν… αυτή που είναι πλάτη είναι κορίτσι ή αγόρι;;;
Την σκάναραν από πάνω μέχρι κάτω. H απορία ήταν ζωγραφισμένη στο πρόσωπο τους. Στην επόμενη στάση μπήκε ενα αμφιφυλόφιλο ζευγάρι, μετα βίας 30. Μετά απο λίγο εκδήλωσαν και αυτοί την αγάπη τους με ενα πεταχτό φιλί στο στόμα. Δεν ασχολήθηκε κάνεις. Το καταλαβαίνω… αυτό που δεν έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε συχνά μας κινεί την περιέργεια.
Αλλά για πόσο ακόμα;
Η αλήθεια είναι ότι τα κορίτσια τα χάρηκα από τα βάθυ της ψυχής μου. Για πολλούς λόγους. Αρχικά δεν τους καίγοταν καρφάκι για το που βρίσκονται. Ναι σε ένα δημόσιο μέρος με πολλά ζευγάρια μάτια τριγύρω, αλλά δεν έκαναν κάτι κακό. Απλά εκδήλωναν την αγάπη τους και τα συναισθήματά τους. Δεν τις ένοιαζε αν κάποιος τις κοιτάει, τις λοκάρει, τις σκανάρει από πάνω μέχρι κάτω. Απλά ήταν εκεί, το ζούσαν, στη στιγμή, καθρέφτιζαν τα πρόσωπά τους στο μαύρο τζάμι του μετρό και έκαναν γκριμάτσες… γελούσαν… το διασκέδαζαν ρε φίλε.
Κι ενώ όλοι οι υπόλοιποι τριγύρω τους, συμπεριλαμβανομένου και μένα, τις κοιτούσαμε. Με διαφορετικά συναισθήματα, ναι, αλλά με κοινό παρονομαστή… άλλοι με περιέργεια, άλλοι με θαυμασμό, άλλοι με δυσαρέσχεια, άλλοι με χαρά. Γιατί όμως;
Επειδή δύο άνθρωποι εκδήλωναν τα συναισθήματά τους δημόσια;
Ή επειδή ήταν ένα ομοφυλόφιλο ζευγάρι; Απλά γράφοντας αυτό το άρθρο (ξεκίνησα να το γράφω μέσα στο μετρό), αναρωτιέμαι μέχρι πότε το σπάνιο θα συνεχίσει να μας φαίνεται τόσο ξένο.
Γενικά δε μου αρέσει να σχολιάζω και να κρίνω μέσα από τα κείμενά μου. Αλλά σήμερα φοβάμαι ότι θα το κάνω, γιατί αυτό το συμβάν καθρεφτίζει τη σύγχρονη κοινωνία μας. Από την μία έχουμε το καταπιεσμένο, ρουτινιασμένο και δυστυχισμένο μέρος της κοινωνίας, που φοβάται να αντικρίσει κατάματα να δικά του προβήματα, να τα αντιμετωπίσει και ίσως να τα λύσει, και συνεχίζει να ασχολείται με τους άλλους. Και από την άλλη έχουμε, εκείνο το κομμάτι της κοινωνίας που ναι σίγουρα έχει προβλήματα…
Έλα, άσε τα ψέματα, μεταξύ μας είμαστε… ποιος δεν έχει; Εμένα αν με γυρίσεις ανάποδα, θα πέσει ένα τσουβάλι με έννοιες, θέματα προς επίλυση και προβλήματα.
Αλλά αυτό το κομμάτι προτιμά να απολαμβάνει το τώρα, να το ζει, να γελάει, να φτιάχνει κάτι από ένα μαύρο τζάμι στο μετρό. Και ναι, είμαι πολύ περήφανος για αυτά τα κορίτσια. Όπως και για όλους αυτούς τους ανθρώπους εκεί έξω, συμπεριλαμβανομένου και σένα… ναι για σένα το λέω… που είτε ανήκεις στην ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα ή οχι, δε φοβάσαι να δείξεις την μοναδικότητά σου. Δε φοβάσαι να εκτεθείς. Να δείξεις ότι δε σε νοιάζει καθόλου ή τουλάχιστον σχεδόν καθόλου, η γνώμη των άλλων, τι θα πουν οι άλλοι, τι θα δουν οι άλλοι, τι θα σκεφτούν οι άλλοι για σένα. Δύσκολο; Φυσικά! Αδύνατο; Όχι!
Γιατί στην τελική είμαστε όλοι ίδιοι. Είμαστε άνθρωποι. Με συναισθήματα. Και επιτέλους, επέτρεψε τον εαυτό σου να τα νιώσει. Επιτέλους, επέτρεψε τον εαυτό σου να τα εκδηλώσει. Και θα σου πω και το άλλο…
Ζούμε στην εποχή που καταδικάζεται η αγάπη, το φιλί, η αγκαλιά…. αλλά συνεχίζει να περνάει στο απυρόβλητο, το βρίσιμο, το ξύλο, η οργή, το μίσος… και για να μην παρεξηγηθώ εδώ. Δεν εννοώ να μην εκφράζονται να αρνητικά συναισθήματα. Προφανώς… αλλά με ποιον τρόπο; Αποδεικνύοντας την ανωτερότητα με επίδειξη δύναμης; Λυπάμαι, αλλά κανείς δεν είναι ανώτερος από κανέναν.
Η μόνη μορφή ανωτερότητας που μπορεί να δείξει ένα άνθρωπος στη σημερινή εποχή, είναι να μην τον νοιάζει τι πιστεύουν οι άλλοι γι’ αυτόν. Και να μειώσει, ή ακόμα και να εξαλείψει, το φόβο της έκθεσης.
Ένα μεγάλο μπράβο λοιπόν στα κορίτσια στο μετρό, και σε όλη την ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα, ή την κοινότητα ΙΚΤΟΛΑ όπως θα έλεγε και η θεία Σταματίνα από τις Σέρρες… που δεν εμπεριέχει μόνο σεξουαλική διαφοροποίηση, αλλά και κοινωνική. Του αδύναμου, του περιθωριοποιημένου, του συναισθηματικά καταπιεσμένου.
Ναι στη διαφορετικότητα; ΝΑΙ!
Ναι στα συναισθήματα; ΝΑΙ!
Ναι στη συμπερίληψη; ΝΑΙ!
Αλλά κυρίως ένα μεγάλο ΝΑΙ στην αγάπη.
Υ.Γ. Αυτό το άρθρο είναι αφιερωμένο όχι μόνο στην ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα, αλλά και σε εσένα που καταπιέζεις την μοναδικότητά σου. Να ξέρεις δεν είσαι μόνος/η… και είμαι πολύ περήφανος για σένα… για ό,τι είσαι… για όλα όσα είσαι!
ΑΦΗΣΕ ΜΟΥ ΕΝΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ...
