Χθες πήγα με μία φίλη να δούμε μία θεατρική παράσταση.
Αν μπορούσα να επιλέξω ένα χαρακτηριστικό μου για το οποίο είμαι περήφανος είναι η παρατηρητικότητα. Μου αρέσει να παρατηρώ τους ανθρώπους, πως συμπεριφέρονται, πως δρουν και αντιδρούν, πως επικοινωνούν. Έτσι λοιπόν χθες με το τέλος της παράστασης είδα ανθρώπους να σηκώνονται από τις θέσεις τους για να χειροκροτήσουν, άλλους να είναι καθιστοί και να χειροκροτούν με ένα χαρτομάντιλο να πηγαινοέρχεται ανάμεσα στα χέρια τους και τα μάτια τους, και άλλους να σηκώνονται με το κινητό στα χέρια για να βγάλουν ένα ωραίο στόρυ για το ίνσταγκραμ. Σαν να έλεγαν στον μπροστινό τους, «κάτσε ρε φίλε κάτω, μου έκοψες τη φώτο». Ξέρεις εκείνη τη σούπερ ντούπερ φωτογραφία που την ποστάρουμε στα σόσιαλ με πολλά χάσταγκ έτσι ώστε να μας στείλουν μήνυμα «φίλοι και γνωστοί» για να μας ρωτήσουν πως ήταν η παράσταση… κλπ κλπ. Εγώ αυτές τις λέω κενές συζητήσεις.
Και για να είμαι ειλικρινής, εγώ ανήκω στη δεύτερη κατηγορία. Αλλά χωρίς το χαρτομάντιλο. Και ναι, έκλαψα. Και δεν ντρέπομαι γι΄ αυτό. Γιατί ήταν από αυτές τις φορές που τα δάκρυα δε σε μικραίνουν, αλλά σε μεγαλώνουν, σε καθαρίζουν, σε φέρνουν λίγο πιο κοντά στον εαυτό σου, ίσως και λίγο πιο κοντά στον άλλον.
Αν με ρωτήσεις πόσο πιστεύω στον άνθρωπο, θα σου πω πολύ! Στη δύναμη της ψυχής του, στην καλοσύνη, στην ευγένεια. Αλλά η ανθρωπιά που λέμε, έχει παγιδευτεί πίσω από μικρές λέξεις, πίσω από δεν μπορώ, δεν προλαβαίνω, δεν ξέρω. Εμπόδια… πολλά εμπόδια! Εμπόδια που στήνουμε καθημερινά για να μη χρειαστεί να αντικρίσουμε το μέγεθός μας, το τι είμαστε στην πραγματικότητα ικανοί να πετύχουμε. Κι έτσι καθόμαστε με φίλους, διαδικτυακούς και μη, πίνοντας καφέ, λέγοντας «καλά είμαι, καλά είμαι… αλήθεια», μέχρι να το πιστέψουμε. Ή και να το αλλάξουμε… βρε λες;
Μεταξύ μας, το 95% των ανθρώπων με τους οποίους έχω δουλέψει τα τελευταία τρία χρόνια, δεν αλλάζουν κάτι επειδή το θέλουν και το διεκδικούν. Αλλά επειδή ένας εξωτερικός παράγοντας τους ανάγκασε να το αλλάξουν. Αλλά ξέρεις τι με κάνει να αισιοδοξώ;
Μέσα σε όλη αυτή την κοινωνική ασχήμια που βιώνουμε, την παραίτηση, την αυτοματοποίηση του χαμόγελου, υπάρχει πίστη. Όχι πίστη σαν δόγμα ή σαν θρησκεία. Αλλά πίστη σαν σπίθα. Μπορούμε ακόμα να ακουμπήσουμε ο ένας στον ώμο του άλλου. Να στηριχτούμε. Να υπάρξουμε χωρίς προσωπεία. Ακόμη και σήμερα που η επαφή μας με τον άνθρωπο μειώνεται περισσότερο από ποτέ. Που οι οθόνες έχουν μετατραπεί σε πανέμορφα γυαλισμένους καθρέφτες και τα μάτια μας έχουν ξεχάσει να κοιτάνε κατευθείαν και βαθιά μέσα στα μάτια του άλλου. Τώρα σίγουρα θα σκέφτεσαι, «κάτσε ρε φίλε, δηλαδή τι μου λες, να πετάξουμε να κινητά και τα λάπτοπ;» Ναι! Δηλαδή όχι. Δηλαδή περίπου…
Σου λέω ότι τελικά δε χρειάζεται τόσο μεγάλη προσπάθεια όσο νομίζεις για να αλλάξεις. Ίσως χρειάζεσαι απλά να σταματήσεις για λίγο. Να κοιτάξεις κάποιον στα μάτια, ακόμη και έναν άγνωστο. Να πεις «δεν είμαι καλά» και να το εννοείς. Να πεις φοβάμαι. Να πεις τι έχεις ανάγκη. Να αφήσεις τα προσωπεία σου σπίτι σήμερα και να ξεγυμνωθείς συναισθηματικά. Να νιώσεις ευάλωτος. Ανασφαλής!
Να είσαι ο εαυτός σου!
Γιατί έχεις τη σπίθα. Είναι εκεί, αναμμένη. Απλά το φιτίλι της έχει κοπεί. Αλλά μόλις την ξανά ανάψεις, μετά θα μπορέσεις να συγχωρήσεις τον εαυτό σου. Να τον αγαπήσεις γι’ αυτό που πραγματικά είναι. Για όλα αυτά που έχει περάσει και ξεπεράσει μέχρι σήμερα. Που δεν τα κάνει όλα τέλεια. Που γυρνάει πίσω σε αυτό που έκανε χθες για να το διορθώσει. Που πονάει. Που καθυστερεί. Που νιώθει πως έχει μείνει πίσω στη ζωή. Αλλά δεν υπάρχει «πίσω», μόνο το «τώρα». Κι αυτό είναι πάντα πολύ πιο αληθινό απ’ ό,τι νομίζεις.
Κι αν κάτι κρατάω από τη χθεσινή παράσταση, αυτό είναι το εξής: όσες φορές κι αν γυρίσεις πίσω, θα σε διορθώσεις. Πάντα κάτι θα βρεις, είμαι σίγουρος. Κι γω όσες φορές κι αν διαβάσω αυτό το άρθρο, πάντα κάτι θα βρω να διορθώσω. Το θέμα όμως είναι να σε αγαπήσεις. Να εμφανιστείς εκεί έξω με τον αυθεντικό σου εαυτό, χωρίς πρέπει, χωρίς προσωπεία, χωρίς κοινωνικές νόρμες… και να κατακτήσεις τη ζωή!
Πολλοί με λένε ρομαντικό. Εγώ με λέω ερωτευμένο. Γιατί η αυθεντικότητα, όπως και ο έρωτας, πονάνε. Αλλά αυτό το πετάρισμα της καρδιάς και αυτό το γλυκό μπουμ-μπουμ όταν βγαίνω εκεί έξω με τον πιο αυθεντικό εαυτό μου…
Δεν είναι κάτι που αξίζει να παλέψεις γι΄αυτό;
ΑΦΗΣΕ ΜΟΥ ΕΝΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ...
