Τις τελευταίες ημέρες πηγαίνω βόλτες με τον αδερφό μου και το μηχανάκι του. Ξέρεις είναι από αυτά τα μηχανάκια που σβήνουν εν κινήσει και σχολιάζουμε μαζί, «πάλι καλά που έχει κατηφόρα και τσουλάμε μαλάκ@». Χθες ήταν μία από αυτές τις μέρες. Ήρθε με πήρε από το σπίτι, έβαλα το κράνος, και ξεκινήσαμε. Το κρύο ήταν περισσότερο. Είχαμε διανύσει μόλις λίγα μέτρα και το πρόσωπό μου είχε προλάβει να παγώσει, προσπαθούσα να βάλω τα χέρια μου μέσα στα μανίκια… αλλά δε με πείραζε… μου άρεσε για την ακρίβεια.

Με το που ανέβηκα στη μηχανή, ξαφνικά ο χρόνος σταμάτησε. Κοίταζα αριστερά και δεξιά, τους ίδιους δρόμους, τα ίδια στενά, τα ίδια κτήρια, την ίδια πόλη… κι όμως, δεν ήταν τα ίδια. Κάτι αλλάζει όταν σε φυσάει ο αέρας, όταν το φανάρι πρασινίζει κι εσύ δεν τρέχεις «να προλάβεις», αλλά αφήνεσαι. Είναι σαν να γυρίζει ένας διακόπτης…

Οι σκέψεις χαμηλώνουν ένταση και τα μάτια ανοίγουν.

Απλώς παρατηρούσα. Κάθε μαγαζί μου φαινόταν σαν να άνοιξε χθες, κάθε πλατεία που νόμιζα ότι είχα βαρεθεί, μου φαινόταν διαφορετική. Ένας παππούς με καπέλο σήκωσε το βλέμμα του και χαμογέλασε σε κάτι παιδιά. Μία μαμά και ένα παιδί περπατάνε χέρι-χέρι, και το παιδί κρατάει μία σοκολάτα. Η πόλη δεν έγινε ξαφνικά πιο όμορφη.

Εγώ έγινα πιο παρών.

Μετά από λίγη ώρα φτάσαμε. Δεν είχαμε ακριβή προορισμό. Είδαμε μία παιδική χαρά και σταματήσαμε. Μπήκαμε στο πιο κοντινό μίνι μάρκετ και πήραμε κάτι να πιούμε. Οι άδειες κούνιες από παιδιά, μας φώναζαν από μακριά, «ελάτε να νιώσετε και σεις πάλι παιδιά!»

Δεν αντισταθήκαμε στον πειρασμό. Ξεκινήσαμε να συζητάμε για τους κόκκινους, τους πράσινους, τους κίτρινους και τους μπλε. Όχι τους power rangers. Αλλά τις κατηγορίες των ανθρώπων. Αλλά αυτό είναι ένα θέμα για μία άλλη φορά ίσως. Που θέλω να καταλήξω στο σήμερα; Κάπου εκεί που κάναμε κούνια και βλέπαμε ποιος φτάνει πιο ψηλά (μην το δοκιμάσεις όταν τα πόδια σου ακουμπάνε στο έδαφος), σκέφτηκα:

Η ελευθερία του σήμερα δεν είναι να κάνεις ό,τι θέλεις.

Είναι να θυμάσαι τι θέλεις.

Είναι να έχεις το θάρρος να πεις, «δε θέλω να ζω αυτό που μπορώ, θέλω να ζω αυτό που ονειρεύομαι».

Το ξέρω είναι λεπτή η διαφορά, αλλά καθορίζει πολλά. Το «μπορώ» είναι συχνά ασφαλές, χειροκροτημένο, με μισθοδοσία κάθε τέλος του μήνα και «μπράβο, καλό παιδί». Το «ονειρεύομαι» είναι άβολο. Μερικές φορές είναι αστείο στα μάτια των άλλων, άλλες φορές πονάει. Κάποιες άλλες φορές το χαρακτηρίζουν ρομαντικό. Αλλά ο αυτόματος πιλότος σε έχει κουράσει. Ήρθε η ώρα να κλείσεις την παρέλαση των «πρέπει» που παρελαύνουν μέσα στο κεφάλι σου με στολές και λάβαρα και να τους πεις, «ευχαριστώ, σήμερα δε θα παρελάσω μαζί σας».

Ο φόβος, ξέρεις, φοράει πολλές μάσκες. Μοιάζει με λογική («πού πας χωρίς plan B;»), με αγάπη («μην κουραστείς παιδί μου»), με κοινωνική σύνεση («σκέψου λίγο το μέλλον σου»), με αθώα αναβολή («άσε να ηρεμήσω και ξεκινάω»). Και για την ώρα βολεύεσαι, συρρικνώνεσαι. Δεν το καταλαβαίνεις, το νιώθεις. Στην ανάσα που βαραίνει, στη ρουτίνα που έχει αρχίσει να κουράζει, στην Κυριακή που τελειώνει με ξεφυσήματα, στο «άντε να τελειώνουμε» που έχει γίνει το νέο motto. Και μια μέρα, πάνω σε ένα μηχανάκι, στο δικό σου «μηχανάκι», ακούς την εσωτερική σου φωνή να ψιθυρίζει:

«Είμαι εδώ; Ή απλώς μετακινούμαι;»

Ξέρω τι θα μου πεις. Ότι αυτός ο κόσμος δεν υπάρχει, ότι γράφω για ουτοπικά πράγματα και καταστάσεις. Ξέρεις τι θα σου απαντήσω;

Φτιάξ΄ τον. Κι ακόμα κι αν δεν τα καταφέρεις, θα ξέρεις ότι προσπάθησες. Με μικρές πράξεις ελευθερίας μέσα στη μέρα σου. Δεν είναι ρομαντικό concept για αφίσες. Είναι ένα σιωπηλό και άκρως προσωπικό task που θα πρότεινα να το κρατήσεις μόνο για σένα. Μην το μοιραστείς με κανέναν, ούτε με τους πιο κοντινούς σου ανθρώπους.

Ελευθερία λοιπόν για μένα είναι να σταματήσουμε να είμαστε τα ρομπότ που εκτελούν. Και να γίνουμε οι άνθρωποι που επιλέγουν. Και σε εκείνο το φανάρι, όταν κορνάρουν από πίσω γιατί άργησες μισό δευτερόλεπτο να ξεκινήσεις, εσύ χαμογελάς γιατί μόλις θυμήθηκες ότι:

«Είσαι ελεύθερος να μη βιάζεσαι να προλάβεις μία ζωή που δε διάλεξες.»

Υ.Γ. Κι αυτός ο αέρας που σου χτυπάει το πρόσωπο πάνω στο μηχανάκι, είναι ο πιο τίμιος ορισμός της ελευθερίας που ξέρω.

Υ.Γ.2. Η φωτογραφία που διάλεξα για αυτό το ποστ δεν είναι τυχαία. Έτσι μας φαντάζομαι με τον αδερφό μου σε λίγα χρόνια. Με δύο παλιά μηχανάκια, χιλιοφτιαγμένα, να χαμογελάμε γιατί η ταβέρνα που ανοίξαμε στο νησί, με εμένα μάγειρα και εκείνον στο σέρβις μας έχει δώσει πολλά μαθήματα ζωής και δεν το μετανιώσαμε ούτε στιγμή.

ειμαιδω 🌹

ΑΦΗΣΕ ΜΟΥ ΕΝΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ...