Μόλις γύρισα από μία εβδομάδα διακοπές. Αν με ρωτήσεις αν ξεκουράστηκα θα σου πω πως δεν ξέρω, δεν είμαι σίγουρος, αλλά σίγουρα ήθελα κι άλλο. Ποιος δε θα ήθελε θα μου πεις;
Ζούμε στην εποχή που οι διακοπές σημαίνουν ξεκούραση, αποσύνδεση, ηρεμία, διασκέδαση, πάρτι, φίλοι, οικογένεια, μοναχικότητα ενίοτε, εσωτερική ανασκόπηση, πολύ παιχνίδι… και μία ανάσα από την καθημερινότητα! Σαν λέξη υπόσχεται παύση, αλλά παράλληλα σου προσδίδει άγχος και μία κρυφή και διαρκής υποχρέωση:
Να ξεκουραστείς «σωστά» και «αρκετά», να γεμίσεις τον χρόνο σου με εμπειρίες, εικόνες, και να επιστρέψεις στην κανονικότητα με αποτελέσματα.
Έτσι, πιέζεις τον εαυτό σου…
Να γεμίσει μπαταρίες.
Να μαζέψει εμπειρίες.
Να βγάλει συμπεράσματα.
Να αποδείξει ότι ξέρει να ζει.
Το κενό απαγορεύτηκε και η αδράνεια θεωρείται αμαρτία. Η σιωπή θέλει certification και η χαλάρωση απαιτεί επιχειρηματολογία.
Και καθώς ο καλοκαιρινός ήλιος καίει το πρόσωπο σου, κάτι σε καλεί να μείνεις παραγωγικός. Στην πόλη, ήταν η δουλειά. Στις διακοπές, είσαι εσύ. Σε θέλεις παραγωγικά ξεκούραστο κάνοντας τη θάλασσα γραφείο με αλάτι. Κοιτάς το κύμα και νιώθεις ότι οφείλεις κάτι, να νιώσεις, να αλλάξεις, να συγκινηθείς, να μαζέψεις υλικό και ιστορίες για αφήγηση όταν γυρίσεις. Να έχεις να πεις κάτι στους φίλους για να αποδείξεις ότι πέρασες τέλεια.
Ναι, λοιπόν! Ζούμε σε αυτόν τον κόσμο. Εκεί όπου κανείς δεν περνάει τέλεια στις διακοπές του, αλλά προσπαθεί αγωνιωδώς να βρει τρόπους να αποδείξει ότι περνάει τέλεια, για να έχει κάτι να πει. Για να πείσει τους γύρω του ότι και αυτός είχε τις «τέλειες διακοπές». Βγάζεις φωτογραφίες, τις ανεβάζεις στο ινσταγραμ… «να μία απόδειξη τελειότητας», μονολογείς. Ας βγάλω και το φαγητό στην ταβέρνα, και την μπύρα στην παραλία, και το «χαλαρό» ποτάκι το βράδυ. Και λίγο πριν πέσεις για ύπνο τσεκάρεις σε πόσους «άρεσε» η τελειότητά σου.
Και όταν δε βγαίνει η ιστορία, νιώθεις ενοχές.
Λες δεν μπορεί κάτι κάνω λάθος ακόμα και στις διακοπές. Αναρωτιέσαι αν αξιοποίησες την άδεια σου σωστά. Αμφιβάλλεις αν έπρεπε να το ζήσεις διαφορετικά.
Όχι, δε φταις εσύ!
Φταίει η νέα κανονικότητα που στο γραφείο σου λέει «δούλεψε ασταμάτητα», και στις διακοπές «ζήσε ασταμάτητα». Είναι αυτή η γλώσσα του γραφείου που έχει αποικίσει στην ψυχή σου. Που μετριέται με παραδοτέα και ακόμη και η χαρά ζητά αποδείξεις. Διακοπές δε σημαίνει πρέπει. Σημαίνει σταματάω να αποδεικνύω. Παύω να παράγω. Πάω να σέρνομαι πίσω από ένα άλλο εγώ που ζητά χειροκρότημα.
Λες θα ξεκουραστώ σωστά.
Λες θα κάνω δραστηριότητες.
Λες θα τα προλάβω όλα.
Τελικά δεν προλαβαίνεις ούτε τα μισά και γεμίζεις με τύψεις και ενοχές. Το βλέπεις; Είναι το ίδιο αφήγημα σε version καλοκαιριού. Δούλεψε. Ξεκουράσου. Αλλά και τα δύο με τον ίδιο αυταρχικό τόνο.
Πεινάς για το τίποτα και σου δίνεις δραστηριότητα.
Πεινάς για ήρεμη σιωπή και σου δίνεις θόρυβο που πουλάει.
Πεινάς να μην είσαι κάποιος και αντί αυτού σε βάζουν να παριστάνεις τον καλύτερο εαυτό σου.
Ακόμη και στις @#%@#$ διακοπές σου!
Αλλά η πιο ριζοσπαστική πράξη ελευθερίας σήμερα είναι να μην κάνεις απολύτως τίποτα. Να αφήσεις μία μέρα να κυλήσει χωρίς ιστορία. Χωρίς μία παγιωμένη χρησιμότητα. Χωρίς ακόμη ένα πρέπει. Χωρίς θόρυβο. Γιατί ο θόρυβος δεν είναι ζωή, αλλά αποφυγή.
Επέτρεψε λοιπόν στη μέρα να μην έχει λόγο.
Επέτρεψε τον ήλιο να μη σημαίνει κάτι.
Επέτρεψε το σώμα να μη χρειάζεται αποκατάσταση.
Και την ψυχή να μη βγάλει το συμπέρασμα της χρονιάς.
Είναι τρομακτικό, το ξέρω. Γιατί η εξάρτηση από την καθημερινότητα είναι αληθινή. Πλάνα, λίστες, προτεραιότητες, πρέπει, ιστορίες που πουλάνε… Το μέσα έχει στέρηση. Έχει θυμό, έχει κούραση, έχει ενοχές και τύψεις. Και μόλις σταματήσεις, τα ακούς όλα! Αλλά αυτό είναι το θεραπευτικό μονοπάτι που πονάει. Και εκεί ακριβώς ξεκουράζεσαι.
Μείνει εκεί που πονάς.
Απέλυσε τον εαυτό σου από τους ρόλους. Από τον καλό και σωστό υπάλληλο, τον συμπονετικό σύντροφο, τον πάντα αστείο φίλο, τον γκουρού της ζωής σου. Μείνε γυμνός. Άνθρωπος. Που απλά αναπνέει. Και όταν γυρίσεις, όχι απαραίτητα πιο γεμάτος, πιο συνδεδεμένος, αλλά λίγο πιο ειλικρινής, θα μπορείς να πεις, «εγώ παιδιά δεν έκανα τίποτα… και αυτό ακριβώς με ένωσε με εμένα. Δεν έχω να σας δείξω στιγμιότυπα και φωτογραφίες, αλλά μόνο σιωπή».
Τι, δεν είναι αρκετά σέξι;
Μπορεί… αλλά είναι η μόνη «στρατηγική» όπου δεν κάνεις scrolling για να γεμίσεις το κενό σου, αλλά κάθεσαι μέσα του, μαζί του. Και κάθε φορά που το τέλεια εκπαιδευμένα υποσυνείδητο σου προσπαθήσει να δικαιολογήσει την ησυχία σου με εταιρικούς όρους… ΣΤΑΜΑΤΑ!
Γιατί πολύ απλά τώρα επαναστατείς.
Και καθώς το χαρτί τελειώνει, το φως του ήλιου χάνεται πίσω από τα σύννεφα πριν καν καλά-καλά πνιγεί στη θάλασσα, θα σε αφήσω με αυτό…
Δεν έχεις να αποδείξεις τίποτα και σε κανέναν. Ούτε τη χαρά σου, ούτε τη λύπη σου. Κι αν κάποιος σε ρωτήσει πως πέρασες, μπορείς να απαντήσεις…
Το τρίπτυχο της ευτυχίας φίλε, σιωπή-ανάσα-επιστροφή. Δεν τα κατάφερα στο 100%, αλλά προσπάθησα και είμαι πολύ περήφανος για μένα. Εσυ;
ΑΦΗΣΕ ΜΟΥ ΕΝΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ...
