Από τη στιγμή που άνοιξα τα μάτια μου. Λέω φταίει το όνειρο που είδα. Ίσως η ζέστη. Μπορεί να φταίει το μαξιλάρι που δε με βολεύει εδώ και μήνες αλλά συνεχώς αναβάλλω να πάρω ένα καινούργιο. Το στρώμα που είναι μαλακό, βουλιάζω τη νύχτα και δεν μπορώ να αλλάξω πλευρό. Το πρώτο φως της ημέρας που μπαίνει από τις χαραμάδες του παντζουριού. Οι γείτονες, που έκαναν περισσότερο φασαρία από το συνηθισμένο σήμερα το πρωί.

Μου φταίνε όλα!

Ακόμα και το τσάι δεν έχει την ίδια γεύση παρόλο που είναι η ίδια ποικιλία. Μπορώ να κατηγορήσω τους πάντες και τα πάντα για τη δική μου κακή διάθεση. Όλα εκτός από εμένα.

Εμένα που εγώ ξύπνησα έτσι.

Εμένα που επέτρεψα στον εαυτό μου αυτές τις σκέψεις.

Εμένα που εγώ έχω τον «έλεγχο» της διάθεσής μου αλλά συνεχίζω να κατηγορώ οτιδήποτε βρίσκεται εκτός «ελέγχου» μου.

Τον καιρό, τους άλλους, το μαξιλάρι, το μηχανάκι που δε σταμάτησε στη διάβαση για να περάσω.

Προσπαθώ να πιαστώ από κάπου για να ξεσπάσω τα νεύρα μου.

Αλλά και πάλι… όχι σε εμένα!

Παραμένω στο απυρόβλητο. Συνεχίζω να κοιτάω στο «έξω». Τι είπαν. Τι έκαναν. Τι σκέφτηκαν. Τι υπέθεσαν. Τι περιμένουν από εμένα.

Ενώ ξέρω ότι όλα ξεκινούν από «μέσα».

Γιατί η αλήθεια μου δεν έρχεται από έξω. Αλλά από μέσα. Ήσυχη, μα δυνατή. Άκουσέ την. Δώσε της το δικαίωμα να λάμψει, να έρθει στο προσκήνιο, να ψιθυρίσει. Να σε ηρεμήσει.

Γιατί τα νεύρα με τα οποία ξύπνησες και τα κουβαλάς όλη μέρα μαζί σου, δεν τα έχεις με κάποιον άλλον. Αλλά με εσένα. Που δε μίλησες, δεν έδρασες, που δεν άλλαξες πριν να είναι αργά, που δεν αναθεώρησες.

Που δεν έζησες.

Άλλαξε το αφήγημα και ξεκίνα ξανά. Και αυτή τη φορά από μέσα!

Δε χρειάζεσαι έγκριση, μόνο αποδοχή.

ΑΦΗΣΕ ΜΟΥ ΕΝΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ...