Ο ήλιος χάιδευε το πρόσωπό μου. Δεν έκαιγε, ήταν ζεστός αλλά όχι καυτός. Ένα ζευγάρι λίγα μέτρα πιο δίπλα, αγκαλιαζόταν, μοιράζοντας απλόχερα την αγάπη τους ανταλλάσσοντας φιλιά. Δύο φίλες παραπέρα άφηναν τον απογευματινό ήλιο να μαυρίσει τα λευκά σαν γάλα σώματά τους. Στο βάθος ακούγονταν φωνές παιδιών που έπαιζαν με τα κύματα γιατί λίγα λεπτά πριν είχε περάσει ένα φέρι.

Κατά τα άλλα, ο ήχος της θάλασσας με γαλήνευε. Με ηρεμούσε. Και καθώς έγραφα αυτό το άρθρο σταμάτησα, κοίταξα το ηλιοβασίλεμα και σκέφτηκα…

Πόσο πιο ευτυχισμένος θα ήταν αυτός ο κόσμος αν ο καθένας έκανε αυτό που αγαπούσε;

Πόσα πιο πολλά χαμογελαστά πρόσωπα θα βλέπαμε στα λεωφορεία, στο μετρό, στο δρόμο; Πόσο πιο ήρεμα πρόσωπα; Γιατί οι άνθρωποι χαμογελούν, αγκαλιάζονται, φιλιούνται, λένε «σ’ αγαπώ», ερωτεύονται μόνο στις διακοπές;

Αναρωτιέμαι…

Τον υπόλοιπο καιρό υποκρίνονται; Κρύβονται τόσο καλά κάτω από τα καλοσχηματισμένα προσωπεία τους με τα ψεύτικα χαμόγελα και την εύκολη απάντηση, «καλά είμαι, εσύ;»

Τι να σημαίνει άραγε αυτό το «καλά»;

Υποφέρω; Πονάω; Κλαίω; Πανηγυρίζω; Πετάω από τη χαρά μου; Καταρρέω; Είμαι πλήρης;

Πάντα προσπαθώ να αποκωδικοποιήσω αυτή τη λέξη. Χωρίς μεγάλη επιτυχία κάθε φορά. Γιατί είσαι πολύ καλός στο να κρύβεσαι περίτεχνα. Έχεις μάθει να μη μοιράζεσαι. Θαρρείς αν εκφράσεις κάτι παραπάνω κάποιος θα σε κρίνει. Και κάπως έτσι συνεχίζεις να ζεις. Μέρα με τη μέρα. Εβδομάδα με την εβδομάδα. Και περνάνε οι μήνες, τα χρόνια, τα όνειρα… κι εσύ μένεις ο ίδιος. Καμία αλλαγή. Καμία κινητοποίηση.

Πλέον έχεις πείσει τον εαυτό σου ότι «είσαι καλά». Το λες φυσιολογικά. Και το χειρότερο; Το πιστεύεις. Η ίδια τοξική δουλειά που κάθε μέρα μοιάζει πιο αφόρητη από την προηγούμενη. Η ίδια σχέση, που νιώθεις ότι αλλοιώνεται σίγα-σιγά από τη ρουτίνα και την πλήξη της καθημερινότητας. Οι ίδιες συζητήσεις με φίλους και γνωστούς. Πού είσαι; Τι κάνεις; Πώς πάει; Και καταλήγετε να γκρινιάζετε για αυτά που σας έφερε η ριμάδα η ζωή και για το πόσο τυχεροί είναι άλλοι σε αντίθεση με εσάς.

Και μετά σπίτι, ύπνος, ξημερώνει καθημερινή. Σε λίγες ώρες ξεκινάει η κατάθλιψη της προ-δουλείας (ναι είναι σωστός ο τόνος). Και φτου κι από την αρχή!

Και καθώς ξεκίνησα να μη βλέπω τι γράφω… ο ήλιος έσβησε στη θάλασσα και το φως του φεγγαριού καλύφθηκε περίτεχνα πίσω από τα βράχια… θα σε αφήσω με αυτό…

«Είσαι αυτός που επιλέγεις να είσαι. Κι αν αυτή η εκδοχή του εαυτού σου δε σου αρέσει πλέον, μην κατηγορείς τους άλλους. Ξεκίνα από το αλλάξεις τις σκέψεις σου, όχι το περιβάλλον σου.»

ΑΦΗΣΕ ΜΟΥ ΕΝΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ...