H βαθύτερη ανάγκη σου για αποδοχή.

Από την πρώτη σου ανάμνηση μέχρι τώρα. Ήρθες σε αυτόν τον κόσμο, αγαπήθηκες, μεγάλωσες, έπαιξες, πήγες σχολείο, μάλωσες, τσακώθηκες και τσαλακώθηκες. Έδωσες πανελλήνιες, πέρασες σε μία σχολή, έκανες σχέσεις, πληγώθηκες, πλήγωσες, ερωτεύτηκες, αγάπησες και τώρα είσαι εκεί στα τριαντακάτι.

Σε μία σχέση, χωρισμένη, με ένα παιδί ή και με ένα σκυλί, με κάνα δυο γάτες να τρίβονται στα πόδια σου, αναρωτώμενη τι έκανες από τα 25 μέχρι σήμερα. Πώς πέρασαν έτσι τα χρόνια; Αχχχ και να μπορούσες να γυρίσεις το χρόνο πίσω, έστω και για λίγο.

«Θα άλλαζα πολλά!», ψιθυρίζεις.

Και τώρα κάθεσαι με τις πυτζάμες στον καναπέ, με ανοιχτή την τηλεόραση, ξέρεις αυτό το κουτί που έχει ξεχάσει να πεθάνει, και παρακολουθείς. Όχι, κάτι συγκεκριμένο. Απλά χαζεύεις για να περάσει η ώρα. Αναπολώντας τις εποχές που μπορούσες να χωρέσεις στην αγκαλιά της μαμάς σου. Να νιώσεις την αποδοχή. Τη θαλπωρή. Τη ζεστασιά. Γιατί πλέον όλα αυτά έχουν αντικατασταθεί από βεβιασμένες πράξεις αμηχανίας.

Ξέρεις το λεγόμενο «κάνω κάτι για να πάρω κάτι άλλο πίσω.» Ικανοποιείς τις ανάγκες και τα θέλω των άλλων γιατί πιστεύεις ότι μόνο έτσι θα σε αγαπήσουν πλέον. Μόνο έτσι θα σε αποδεχτούν. Δε λες όχι. Γιατί κάθε «όχι» σου είναι μια κραυγή απόρριψης, τύψεων, και ενοχών. Φοβάσαι να βάλεις όρια, γιατί κάθε σου όριο αισθάνεσαι ότι δημιουργεί μία απόσταση μεταξύ εσού και της ανάγκης σου για αποδοχή και αγάπη. Όχι από εσένα, αλλά από τους άλλους.

Και κάπου εδώ θέλω να σου πω κάτι.

Δεν είσαι σωτήρας. Και δε χρειάζεται να γίνεις για να αγαπηθείς. Οι τύψεις και οι ενοχές που νιώθεις όταν λες όχι, είναι πλασματικές και βρίσκονται μόνο μέσα στο κεφάλι σου. Γιατί απλά δεν έχεις εκπαιδευτεί να το λες. Και ο εσωτερικός σου κριτής κλωτσάει.

Η ανάγκη σου για αποδοχή λοιπόν δε θα ικανοποιείται πάντα όταν ικανοποιείς τις ανάγκες των άλλων. Αλλά όταν επιτέλους κοιτάξεις τις δικές σου. Και τότε ίσως αγαπηθείς. Όχι, από τους άλλους. Αλλά από το άτομο που ψάχνεις πραγματικά την αγάπη και δεν τη δέχεσαι χρόνια τώρα.

Από τον εαυτό σου.

Τελικά, σ’ αγαπάς;

ΑΦΗΣΕ ΜΟΥ ΕΝΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ...