Άλλη μία χρονιά φτάνει στο τέλος της. Έρχεται ο Αύγουστος, ξεκινάνε (μάλλον) οι διακοπές ή τέλος πάντων πλησιάζει ο Σεπτέμβριος. Και προς Θεού, ο σκοπός μου δεν είναι καθόλου να αγχώσω. Ούτε να μην σου επιτρέψω να ζήσεις τη στιγμή.

Αλλά πολλοί, ζουν ανάμεσά μας, χρησιμοποιούν ως χρονικό μεταίχμιο τον Σεπτέμβρη, και όχι την Πρωτοχρονιά, για να μηδενίσουν, να κάνουν ανασκόπηση, να δουν τι πήγε καλά, τι δεν πήγε, τι θα μπορούσε να πάει καλύτερα, να βάλουν στόχους για τη χρονιά που έρχεται, μπλα μπλα μπλα. Κουράστηκα και μόνο που τα γράφω. Γιατί αυτή είναι και η παγίδα με το μέλλον όταν γίνεται παρελθόν:

Τώρα ξέρεις ακριβώς τι έχει συμβεί, τότε όμως δεν το ήξερες.

Συνεχίζω να απεχθάνομαι, λοιπόν, την στοχοθεσία. Αλλά λατρεύω να «φτιάχνω» το μέλλον μου. Ακούγομαι πολύ κλισέ, το ξέρω, σαν τους γκουρού της αυτεβελτίωσης. Αλλά δεν είμαι. Αρκεί να ξέρεις τι μπορείς να ελέγξεις. Τον καιρό, για παράδειγμα, δεν μπορείς να τον ελέγξεις. Αλλά μπορείς να ελέγξεις το πόσο καλός καπετάνιος είσαι. Το πως θα βάλεις το πανί. Κι αν το καταφέρεις αυτό, δεν σε πολύ νοιάζει ο καιρός, μεταξύ μας τώρα.

Τη χρονιά που πέρασε, είδα ανθρώπους να βοηθάνε άλλους ανθρώπους, άλλους να μην μπορούν να βοηθήσουν ούτε τον εαυτό τους, κι άλλους να προσπερνάνε επιδεικτικά κάποιον που χρειάζεται βοήθεια. Είδα αγένεια, είδα μισαλλοδοξία, είδα απάθεια, είδα κυνικότητα. Αλλά είδα και αγάπη, ενδιαφέρον, σεβασμό, κατανόηση, αλληλεγγύη.

Είδα ανθρώπους που προχώρησαν κι άλλους που προχώρησαν λιγότερο.

Είδα κάποιους να φοβούνται περισσότερο κι άλλους λιγότερο.

Κάποιους η χρονιά τους έκλεισε και άλλους τους άνοιξε.

Κάποιοι ανακάλυψαν τον εαυτό τους και άλλοι απομακρύθυκαν.

Κάποιοι έκαναν καινούργια ξεκινήματα και αλλαγές κι άλλοι έμειναν στα ίδια.

Κάποιοι διάβασαν περισσότερο και άλλοι λιγότερο.

Κάποιοι μεγάλωσαν τη συλλογή με τις ηλεκτρονικές συσκεύες τους και άλλοι τη συλλογή με τα βιβλία τους.

Κάποιοι αγάπησαν το τρέξιμο και άλλοι τον καναπέ τους.

Κάποιοι έκαναν ταξίδια και άλλοι όχι.

Κάποιοι έφτιαξαν δεσμούς με την οικογένειά τους και άλλοι απομακρύθηκαν.

Κάποιοι αγάπησαν τον εαυτό τους και άλλοι τον μίσησαν.

Κάποιοι επένδυσαν στην προσωπική θεραπεία τους και άλλοι τη σταμάτησαν.

Με λίγα λόγια, κάποιοι έγιναν πολύ καλύτεροι και κάποιοι λιγότερο (και για να εξηγηθώ εδώ, για μένα δεν υπάρχει το χειρότερος, μόνο το λιγότερο καλός).

Την εποχή της κρίσης καλείσαι να αποφασίσεις «καλύτερα». Τώρα θα μου πεις, ρε Γιάννη, είμαστε σε κρίση εδώ και 18 χρόνια, βγαίνουμε από την μία και μπαίνουμε στην άλλη, είναι αστείο πια. Και θα συμφωνήσω μαζί σου. Αλλά μήπως δεν έχουμε καταλάβει τι κρίση έχουμε;

Όλοι μιλάνε για οικονομική, πολιτιστική, κρίση αξιών, ταυτοτική, κλιματική, εμπορική, πολεμική, κοινωνική, στεγαστική, αλλά κανείς δε μιλάει για την κρίση ανασφάλειας που ζούμε. Ναι, καλά το διάβασες. Για μένα, η ανασφάλεια θερίζει, κι όλοι ψάχνουμε να αισθανθούμε και πάλι ασφαλείς. Ό,τι κι αν σημαίνει αυτό για τον καθένα. Μπορεί να είναι συναισθηματική ασφάλεια, εργασιακή, οικογενειακή, οικονομική, ερωτική, ταυτοτική, και πολλές άλλες που μπορεί να ξεχνάω. Αλλά συνήθως είναι ένας συνδυασμός αυτών.

Σε αυτή την κρίση, λοιπόν, το πως μιλάμε στον εαυτό μας έχει πολύ μεγάλη σημασία. Οι λέξεις που χρησιμοποιούμε είτε μας βαραίνουν περισσότερο ή λιγότερο. Στην κρίση δεν έχει και πολύ νόημα να ψάχνουμε απεγνωσμένα το «γιατί». Στην κρίση ερωτευόμαστε το «πως», όχι το «γιατί». Προσωπικά, έχω κουραστεί με το «γιατί». Γιατί συνέβη το ένα, γιατί το άλλο, πάμε να βρούμε τη ρίζα του προβλήματος, να την αναλύσουμε και να δούμε από που προέρχεται. Ναι, βοηθάει, το έκανα για χρόνια στα πλαίσια της ψυχοθεραπείας μου. Αλλά στο τώρα, με ενδιαφέρει περισσότερο το «πως». Η δράση, να νιώσω καλύτερα, να απαλύνω τον πόνο μου.

Και κάτι πολύ σημαντικό. Όπως κάθε κρίση, έτσι και αυτή, έχει ένα και μόνο σκοπό, να αναδείξει ακόμη περισσότερο τη σημασία του ανθρώπου. Σε περιόδους κρίσης ερχόμαστε πιο κοντά στον εαυτό μας. Μας συναντάμε, δεν μας αποφεύγουμε. Μας αναδεικνύουμε. Μας αποδεχόμαστε έτσι όπως είμαστε, με όλα όσα είμαστε. Στην κρίση διαπραγματευόμαστε τη σημαντικότερη σχέση της ζωής μας. Τη σχέση με τον εαυτό μας.

Θα βρούμε το δικό μας «πως» σε αυτή την κρίση;

Θα βγούμε πιο σοφοί μέσα από την ανασφάλειά μας;

Θα νιώσουμε επιτέλους ασφαλείς και προστατευμένοι;

Κάποιοι ναι και κάποιοι όχι. Ποιοι θα είναι αυτοί;

Η δική μου χαζή εικασία λέει πως θα μάθουν, αυτοί που έχουν μάθει να μαθαίνουν.

Θέλω να μαθαίνω ή να γκρινιάζω;

Θέλω να προχωράω ή να λιμνάζω;

Θέλω να αγαπάω ή να θυμώνω;

Θέλω να είμαι ο εαυτός μου ή να είμαι κάποιος άλλος για να χωρέσω;

Άρα, η ερώτηση δεν είναι πως θα είναι ο Σεπτέμβριος που έρχεται και τι μου επιφυλάσει. Αλλά ποιος θα είμαι εγώ όταν έρθει.

Καλό καλοκαίρι, λοιπόν, γεμάτο μικρές στιγμές ασφάλειας, αγάπης και αλήθειας. Κι αν κάποιες μέρες μοιάζουν αβέβαιες και ανασφαλείς, να θυμάσαι πως κι αυτές έχουν τη δική τους θέση στο ταξίδι σου.

Να περνάς όμορφα, με όλα όσα είσαι.

Γιάννης “να σε αγαπάς” mindwhisper

ΑΦΗΣΕ ΜΟΥ ΕΝΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ...