Ξύπνησες στραβά.

Και το πρώτο πράγμα που νιώθεις είναι ότι δε θέλεις να ανοίξεις τα μάτια σου. Όχι με την έννοια του «είμαι κουρασμένος», αλλά με την έννοια του «όχι σήμερα ρε φίλε, σε παρακαλώ».

Το μαξιλάρι σου κολλημένο στον ιδρώτα, χαμογελάς στον καθρέφτη, και δε σου μοιάζει. Ο καφές πιο πικρός απ’ όσο τον θυμόσουν, παρόλο που τον αγόρασες από το ίδιο μαγαζί. Η κίνηση πιο ανυπόφορη από ποτέ, σαν να έχουν πέσει όλοι οι μαλάκες πάνω σου. Το τηλέφωνο χτυπάει με άτομα που δε θες να μιλήσεις, και όλα, μα όλα όμως, σε κοιτάνε λες και λένε: «σήμερα θα σε γαμήσουμε, φίλε».

Δε χρειάζεται να έχει γίνει κάτι συγκλονιστικό. Μπορεί να μην έχεις τσακωθεί, να μην έχεις πάθει τίποτα, να μην έχεις λόγο. Και παρ’ όλα αυτά… να μην μπορείς. Να μην έχεις διάθεση για άνθρωπο, για δουλειά, για ψεύτικες καλημέρες, για υποχρεώσεις.

Να μαγειρέψεις;
«Πφφφ, καλύτερα να παραγγείλω.»

Να βγάλεις τον σκύλο βόλτα;
«Ουφφφ, μετά από τόσα χρόνια θα έπρεπε να έχει μάθει να βγαίνει μόνος του.»

Να βγεις με εκείνον τον φίλο που κανονίσατε μία εβδομάδα πριν;
«Άντε να ακυρώσεις τώρα πάλι… ποιος τον ακούει;»

Να νιώθεις ότι αν σε ρωτήσει κάποιος «πώς είσαι», θα καταρρεύσεις. Θα σπάσεις στα δύο (μπορεί και περισσότερα). Ή απλώς… θα πεις «καλά» γιατί βαριέσαι θανάσιμα να απαντήσεις σε οποιαδήποτε επιπλέον ερώτηση.

Και κάπως έτσι κάποιες μέρες πάνε… στράφι

Και ξέρεις τι; Δεν πειράζει. Δε σημαίνει ότι είσαι τεμπέλης. Ούτε ότι έχεις burnout. Ούτε κατάθλιψη. Ούτε ότι δεν προσπαθείς. Ούτε ότι είσαι αχάριστος που δε βλέπεις «όλα όσα έχεις». Κι αυτές οι μέρες είναι μέσα στο πρόγραμμα της ζωής.

Σημαίνει απλώς ότι είσαι άνθρωπος. Και σήμερα, ο άνθρωπος σου έχει τις μαύρες του.

Ίσως τώρα σκεφτείς εδώ: «Ωραία τα λες εσύ πίσω από μία οθόνη και ένα πληκτρολόγιο, αλλά τι να κάνω δηλαδή όταν με ζώνουν οι τύψεις και οι ενοχές που άφησα τη μέρα έτσι να περάσει; Να κάτσω μπροστά στην τηλεόραση βλέποντας νετφλιξ; Ή να σκρολάρω ατελείωτα στο ίνσταγκραμ με την ελπίδα ότι θα γεμίσει το κενό μου;» Όχι. Ή μάλλον… ναι. Ή τέλος πάντων κάπως έτσι.

Τέτοιες μέρες… μην περιμένεις να «παίξεις άμυνα»

Δε χρειάζεται να τη διορθώσεις. Δε χρειάζεται να μάθεις κάτι απ’ αυτή. Δε χρειάζεται να την «αναλύσεις». Χρειάζεται μόνο να την αντέξεις. Να την αναγνωρίσεις. Να πεις «δεν είμαι στα καλά μου σήμερα». Να φας μακαρόνια με φέτα. Να μην απαντήσεις στο μήνυμα. Να αφήσεις τα πιάτα στον νεροχύτη. Να πεις «όχι». Να μη σηκώσεις το τηλέφωνο. Να ακυρώσεις ό,τι σε βαραίνει. Να μη σε κρίνεις για τί-πο-τα.

Παίξε τρυφεράδα. Παίξε όρια. Παίξε ακυρώσεις. Ακόμα κι αν βρεθείς απέναντι σε μια τοξική φωνή μέσα σου που σου λέει «σήκω, παραγωγικότητα πάνω απ’ όλα». Αν η μέρα σου, λοιπόν, πάει γάμησε τα στραβά, γύρνα το παιχνίδι:

Μην τη φτιάξεις. Μην τη διαλογιστείς. Μην την εξαγνίσεις. Άφησέ την. Άσ’ την να είναι έτσι όπως είναι. Και κάτσε δίπλα της.

Γιατί δεν είμαστε φτιαγμένοι για να είμαστε βράχια. Αλλά κύματα. Και μερικές μέρες μέσα μας φυσάει δυνατά. Κι αν σήμερα είναι μία απ’ αυτές τις μέρες, κράτα το πάπλωμα λίγο ακόμα. Είναι κι αυτό μια μορφή φροντίδας.

Και να θυμάσαι

Το να είσαι «οκ» κάθε μέρα, είναι μύθος. Το να το αποδέχεσαι… είναι όλη η μαγεία.

ΑΦΗΣΕ ΜΟΥ ΕΝΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ...