Χθες μία φίλη με ρώτησε…

Γιάννη, τι σημαίνει για εσένα ηγεσία; Τι σχέση έχεις μαζί της;

Εκεί χαμογέλασα. Είπα «όπα, εδώ είμαστε». Τώρα μπορώ να μιλάω για ώρες. Όχι, επειδή είμαι κάποιος φωτεινός παντογνώστης που τα ξέρει όλα. Αλλά επειδή αυτό το θέμα έχει πολύ ζουμί.

Αν γυρίσω 6 χρόνια πίσω, δε μου έμαθε κανείς πως να είμαι ηγέτης. Δε διάβασα κάποιο μαγικό εγχειρίδιο ή μάνουαλ με οδηγίες διαχείρισης ομάδας και ανθρώπων. Ούτε κάποιος με πήρε από το χέρι και μου είπε, «έλα Γιάννη, τώρα που απέκτησες αυτή τη θέση, πρέπει να κάνεις αυτά!», σαν άλλος Μωυσής με τις 10 εντολές.

Ναι, ρώτησα.

Ναι, έψαξα (όπως φαντάζομαι έκανες κι εσύ).

Ναι, γκούγκλαρα.

Ναι, αγόρασα κόρσις.

Ναι, μίλησα με άτομα που βρισκόταν στο χώρο της ηγεσίας και ήταν κάποια βήματα μπροστά από εμένα.

Ειλικρινά;

Πήρα μία ωραία γενική εικόνα, αλλά ποτέ κανείς δε με προετοίμασε για ότι ερχόταν.

Άκουσα και διάβασα 20+ διαφορετικές απόψεις και γνώμες για το τι να κάνω σε κάθε περίσταση. Ναι, μπερδεύτηκα. Χαώθηκα. Τρόμαξα. Πανικοβλήθηκα.

Τελικά, όλα είναι πιο απλά.

Πιο παιχνιδιάρικα.

Πιο ανθρώπινα.

Γιατί η ηγεσία κρύβει ανθρωπιά. Και η ανθρωπιά ενσυναίσθηση. Και αυτό είναι το πρώτο βασικό συστατικό της συνταγής που λέγεται ηγεσία. Τι πραγματικά σημαίνει όμως αυτή θα αναρωτιέσαι. Είναι λοιπόν η ικανότητα του ατόμου να φοράει τα παπούτσια κάποιου άλλου, χωρίς όμως να είναι ο εαυτός του, αλλά ο άλλος. 100%. Με όλους τους παράγοντες που τον συντροφεύουν. Και με απόλυτο σεβασμό στο ποιος είναι, στα θέλω του, στις πεποιθήσεις του, στα βιώματά του. Και μόλις σου μαρτύρησα και το δεύτερο συστατικό.

Σεβασμός. Ανιδιοτελής σεβασμός.

Στις αξίες του άλλου ατόμου. Χωρίς κριτική. Χωρίς ανάλυση. Χωρίς υπαινιγμούς. Χωρίς την ανάγκη να αλλάξεις τον άλλον. Αλλά αποδοχή και εμπιστοσύνη, από τη μέρα μηδέν. Ακούω ηγέτες να λένε, «έλα στη δουλειά, απόδειξέ μου ότι όντως αξίζεις και όταν τα καταφέρεις, θα σου δώσω και αυτά που ζητάς.»

@#^#$#%@%&^!@^(*

(εδώ βρίζω)

Τι λες; Όντως; Καταλαβαίνεις τι είπες μόλις;

Ότι δεν εμπιστεύεσαι τον ίδιο σου τον εαυτό. Την επιλογή που εσύ έκανες. Εσύ τον διάλεξες και εσύ δεν τον εμπιστεύεσαι. Σε ακούω να σιγομουρμουρίζεις, «δεν είναι ότι δεν τον εμπιστεύομαι, απλά δεν τον ξέρω». Λυπάμαι που στο λέω, αλλά αυτό τονίζει τη δική σου έλλειψη κριτικής ικανότητας. Γιατί η αξία του άλλου μένει η ίδια, είτε εσύ τη γνωρίζεις ή όχι. Και αυτή σου την αδυναμία τη «πληρώνει» ο άλλος με το να αμείβεται με λιγότερα από όσα πραγματικά αξίζει. Τον οδηγείς λοιπόν να βρίσκεται σε ένα αέναο κυνήγι εμπιστοσύνης που δε θα κερδίσει ποτέ.

Γιατί μάχεται με τα φαντάσματα σου.

Στην πραγματικότητα εσύ δεν εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου, εσύ δε σε σέβεσαι και εσύ δε σε ακούς. Η εμπιστοσύνη λοιπόν είναι το τρίτο βασικό συστατικό της ηγεσίας. Αλλά, από τη μέρα μηδέν, όχι κάποια μέρα, κάποια στιγμή μετά από 2 χρόνια. Τώρα!

Και τι απάντησα στη φίλη μου;

«Ηγεσία είναι η ικανότητα του ατόμου να σέβεται τον εαυτό του, να ακούει τις ανάγκες του και να εμπιστεύεται τις επιλογές του. Και όταν καταλάβει και βρει πως να τα εφαρμόσει όλα αυτά, πρώτα στον εαυτό του, τότε είναι έτοιμος να γίνει και ηγέτης.»

Γιατί ηγεσία ξεκινάει από την αυτοηγεσία.

ΑΦΗΣΕ ΜΟΥ ΕΝΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ...