Δεν περίμενα να είναι τόσοι πολλοί οι άνθρωποι που υπομένουν μία κατάσταση μένοντας σε μια δουλειά που δεν περνούν καλά.

Μένουν για μήνες, πολλούς μήνες…

Κάνουν υπομονή και δεν ξέρουν γιατί! Παράλληλα δεν κάνουν κανένα βήμα δράσης. Δεν κοιτούν για άλλη δουλειά, δεν ψάχνουν για μία θέση εργασίας. Απλά κανονίζουν το επόμενο ταξίδι ή την έξοδο με φίλους, για να ξεχαστούν για ένα σαββατοκύριακο και να γυρίσουν πίσω στην κόλαση. 

Το οξύμωρο εδώ είναι ότι ταυτόχρονα στην αγορά εργασίας υπάρχει μεγάλη ζήτηση σε άτομα, δεξιότητες και νέες συνεργασίες. Είναι γεγονός που το δείχνουν έρευνες, νούμερα και η καθημερινότητα του LinkedIn. 

Όλο αυτό με οδηγεί στο συμπέρασμα του πόσο κρίμα είναι να ζούμε στην άγνοια, στη δυστυχία και στην άρνηση. 

Για ποιο λόγο;

Υπάρχουν κάποιοι που όταν μείνουν πλέον χωρίς δουλειά, τότε αποφασίζουν να ζητήσουν βοήθεια για το βιογραφικό, το LinkedIn… αλλά και πάλι νομίζουν πως αυτό αρκεί. Η εύρεση εργασίας είναι μια διαδρομή, μια διαδικασία αναζήτησης και όχι μία ad-hoc κίνηση ή λύση. Απαιτεί προετοιμασία, δέσμευση, μελέτη και πίστη στον εαυτό μας. Είναι μια δεξιότητα που δεν τη γνωρίζουμε, αλλά μπορούμε να τη μάθουμε. 

Αφού λοιπόν τόσος κόσμος υπομένει για μήνες ή ακόμη και για χρόνια μία τοξική κατάσταση σε μία εργασία, αναρωτιέμαι…

Για ποιο λόγο δεν επενδύει στον εαυτό του; Για ποιο λόγο επιλέγει να μην αφιερώσει μισή ώρα την ημέρα ή δύο ώρες έστω την εβδομάδα για να βγει από αυτό το πηγάδι; Να βρει την ιδανική εργασία και να διεκδικήσει με δομημένο τρόπο και στρατηγική, αλλά και με υπομονή αυτό που του αξίζει;

Αυτά χρειάζονται. 

Βέβαια, αυτό που παρατηρώ είναι ότι η υπομονή είναι το πρώτο που στερεύει… 

Ίσως, επειδή εξαρχής έχουν υπομείνει πολλά πολλά άλλα!

ΑΦΗΣΕ ΜΟΥ ΕΝΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ...