Κάτι τέτοιες άσχετες στιγμές βλέπεις αυτό το σπάνιο φαινόμενο της ομορφιάς του ανθρώπινου γένους.

Ένα πλοίο γεμάτο κόσμο, όλων των ηλικιών. Ζωγραφισμένο σε όλα τα πρόσωπα ένα χαμόγελο γαλήνης και ηρεμίας, ξεχασμένο από φόβο και άγχος. Δίπλα μου κάθεται ένας κύριος, άγνωστος, μέσης ηλικίας με μεγάλα γυαλιά, ο οποίος ταξιδεύει παρέα με το σκυλάκι του. Με άφησε και το χάιδευα και εκείνο μου έγλειφε το πόδι και έκανε χαμόγελο κουνώντας την ουρίτσα του. Άχνα δεν έβγαλε.

Απέναντι μου κάθεται ένα ζευγάρι. Ο άντρας ξαπλωμένος πάνω στα πόδια της κοπέλας, και εκείνη του χαϊδεύει απαλά τα μαλλιά, φορώντας ακουστικά στα αυτιά. Ω να! Μόλις σηκώθηκε για να της φέρει χυμό και μαζί του σήκωσε και το κεφάλι του το σκυλάκι για να ελέγξει τι γίνεται στο χώρο.

Παραδίπλα τους, κάθεται μια οικογένεια. Ο πατέρας δίνει το μωρό στη γυναίκα του επειδή κλαίει και την αποζητά. Είναι δεν είναι 10 μηνών. Εκείνη το παίρνει στην αγκαλιά της και αρχίζει να το νανουρίζει. Ξάφνου, ο πατέρας πιάνει μια κιθάρα και αρχίζει να παίζει σιγανά μια μελωδία, χωρίς τραγούδι. Το μωρό αποκοιμήθηκε.

Πίσω τους βρίσκεται ένα άλλο ζευγάρι, με γερμένα τα κεφάλια τους ο ένας στον ώμο του άλλου, και τα κουνούν με τον ρυθμό της μουσικής. Δεξιά μου και αριστερά στον κύριο με το σκυλάκι, το οποίο ανταποκρίνεται μόνο σε γαλλικά παραγγέλματα, κάθεται μια παρέα παιδιών, μάλλον φοιτητών, που παίζουν “ούνο” και γελούν ο ένας στον άλλον, με γέλιο αυθόρμητο και καθαρό.

Να! Το μωρό ξύπνησε πάλι και κλαίει. Με κοίταξε και χαμογέλασε. Και σταμάτησε το κλάμα. Και κοιταχτήκαμε ξάφνου όλοι μεταξύ μας. Και χαμογελάσαμε.

Ιούλιος 2025. Ημέρα Δευτέρα. Ηλιόγερμα.

ΑΦΗΣΕ ΜΟΥ ΕΝΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ...