Γιατί είμαστε και greeklish speakers τρομάρα μας. Ελληνιστί…
«Ναιιιι, πήρα τη δουλειά!»
Άκουσα προχθές μία κοπέλα να λέει σε μία παρέα κοριτσιών που έπιναν τον απογευματινό καφέ τους. Συνήθως δεν είμαι τόσο αδιάκριτος και κουτσομπόλης αλλά ο ενθουσιασμός της δε γινόταν να κρυφτεί. Οι φίλες της ήταν ήδη στην καφετέρια και ξαφνικά ακούστηκε από μακριά μία κραυγή χαράς και μία χαμογελαστή μορφή να πλησιάζει με γοργό βήμα, «κορίτσια, I got the job!»
Σήκωσα αναπόφευκτα το βλέμμα μου από το βιβλίο που διάβαζα (Jo Nesbo, Το Μαχαίρι). Ακόμα και η Μπαλλού, που πίναμε μαζί το χυμό μας τρόμαξε και ξύπνησε από τον βαθύ της ύπνο.
«I got the job» είπε λοιπόν με τίτλο μάνατζερ και μισθό €900. Ε ναι, το άκουσα κι αυτό, τι να κάνω;;;
Αναρωτήθηκα λοιπόν, γιατί κάποιος να πανηγυρίζει για κάτι τέτοιο. Ναι, το ακούω ότι μπορεί να είσαι εδώ και καιρό άνεργος, να χρειάζεσαι τα λεφτά για να απαγκιστρωθείς από το πατρικό σου, να «ανεξαρτητοποιηθείς», να νιώσεις «ελεύθερη». Αλλά μήπως βλέπεις πολλές αμερικάνικες ταινίες; Ξέχασες όμως ότι αυτοί παίρνουν κατιτίς παραπάνω.
Τουλάχιστον όμως πήρε μία θέση. Νιώθει ότι πέτυχε. Πλέον έχει έναν τίτλο. Μία ταυτότητα. Όχι μισθό που αντιστοιχεί στον τίτλο, αλλά μπορεί να πει σε φίλους, οικογένεια, και γνωστούς…
«Είμαι μάνατζερ στην τάδε εταιρεία αλλά επειδή έχω επιλεκτική μνήμη κάνοντας ανάκληση από αμερικάνικες ταινίες στις οποίες λένε αυτήν την ατάκα και παίρνω μία γεύση επιτυχίας επιτρέποντας τους να με κοροϊδεύουν και παράλληλα δείχνομαι για τον τίτλο μου στους άλλους που θα υποθέτουν ότι βγάζω λεφτά.»
Και όλο αυτό θα το πει και η περήφανη μαμά στις φίλες της στη δουλειά, όταν μιλάει στο τηλέφωνο με εκείνη τη μακρινή θεία που έχει να σε δει από την πέμπτη δημοτικού και σε όποιον άλλον την πάρει τηλέφωνο αυτές τις μέρες.
Και κάπως έτσι υπάρχουν ακόμα άτομα που πανηγυρίζουν τα €900 και προφανώς ακόμα περισσότερα άτομα που τα δίνουν.
Ποιος κοροϊδεύει ποιον λοιπόν; Εσύ που τα δέχεσαι ή αυτοί που τα προσφέρουν χωρίς ντροπή;
Και άντε να δεχτώ ότι μέσα στην απελπισία σου έριξες τα στάνταρ σου και τα δέχτηκες. Πήρες την αυτοπεποίθηση που χρειαζόσουν, βέβαια συνέχισες να μένεις με τους δικούς σου γιατί με €900 σήμερα δε νοικιάζεις ούτε αποθήκη, γιατί μετά από 6 μήνες συνεχίζεις να είσαι εκεί; Βολεύτηκες; Συνήθισες; Σου υποσχέθηκαν μήπως προαγωγή, χωρίς αύξηση φυσικά, και έτσι θα μπορέσεις να ενισχύσεις ακόμη περισσότερο το κοινωνικό σου στάτους; Μήπως η γλυκιά σου μαμά και οι υπέροχοι συγγενείς σου, σου λένε συνέχεια…
«Μείνε εκεί που είσαι, μια χαρά είναι.»
«Υπάρχουν και χειρότερα.»
«Τουλάχιστον εκεί είσαι ασφαλής.»
«Καλά δε βλέπεις, όλοι τόσα παίρνουν.»
Πφφφφφ, αχχ αυτοί οι γονείς. Σε αγαπάνε και θέλουν το καλό σου, αλλά δυστυχώς πλέον δεν ξέρουν το καλό σου. Οφείλεις στον εαυτό σου κάτι περισσότερο. Οφείλεις να κοιτάξεις την αυταξία σου, να μην επιτρέπεις σε κανέναν να σου πλασάρει τέτοιες απολαβές ως κάτι το φυσιολογικό. Κι αν αδυνατείς να το κάνεις για εσένα, σκέψου ότι όλο αυτό διαμορφώνει μία εργασιακή κουλτούρα που στην ουσία δεν πάει μπροστά κανέναν, παρά μόνον την τσέπη του εργοδότη. Που μπορεί να βρει 1000 πανέμορφες δικαιολογίες για να σε πείσει ότι αυτήν τη στιγμή δεν μπορεί να σου δώσει παραπάνω. Και φυσικά αυτή η στιγμή κρατάει πολύ.
Για να το κλείσουμε, ναι πανηγύρισε που κατάφερες να πάρεις τη δουλειά. Ναι, δώσε χρόνο και χώρο στον εαυτό σου να το χαρεί, γιατί το χρειάζεται και το αξίζει. Αλλά να θυμάσαι, η αυταξία σου είναι πολύ πιο σημαντική από οποιαδήποτε κοινωνικό καλούπι προσπαθούν να σου φορέσουν. Δε σου κάνει πια, βγάλ’ το!
Αξίζεις πολλά περισσότερα και μπορείς να τα διεκδικήσεις!
ΑΦΗΣΕ ΜΟΥ ΕΝΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ...
