Είμαι ο άνθρωπος που ποτέ δεν έδινε βάση σε γενέθλια και γιορτές. Τα τελευταία χρόνια αυτό όμως άλλαξε.
Από τότε που με θυμάμαι σαν έφηβο, πάντα έψαχνα και έβρισκα ανιαρές ταμπέλες για να κλείσω κάποιον σε ένα κουτί. Σπουδάζει πληροφορική, οπότε θα γίνει προγραμματιστής. Σπουδάζει μαθηματικό, οπότε θα διδάσκει μαθηματικά. Περιόριζα τους ανθρώπους με βάση αυτό που έκαναν, είχαν σπουδάσει ή έλεγαν ότι ήθελαν να κάνουν. Πριν με κρίνεις, άσε με απολογηθώ.
Αυτό είχα μάθει.
Αυτό έβλεπα.
Αυτό άκουγα.
Από μικρός, ήμουν καλός σε ένα πράγμα. Να «αφουγκράζομαι» το περιβάλλον. Να πιάνω τα ανείπωτα συναισθήματα των ανθρώπων, τις λέξεις που ήθελαν να ειπωθούν αλλά έμεναν καταπιεσμένες, την αμήχανη ατμόσφαιρα. Όλα. Είχα μάθει να διαβάζω τους ανθρώπους τόσο καλά που παρατηρούσα κάποιον όταν πήγαινα για καφέ με τους φίλους μου και μέσα στο μυαλό μου έπλαθα το ψυχολογικό προφίλ του.
Έτσι όταν κάποιος «μεγάλος» με ρωτούσε τι ήθελα να γίνω όταν μεγαλώσω, δεν ήξερα τι να πω. Πως λέγεται αυτός που αφουκράζεται το περιβάλλον; Τι δουλειά κάνει ένας τέτοιος άνθρωπος; Ποιος τον χρειάζεται και γιατί; Μερικές φορές μέσα στην φαντασία μου κατέληγα ότι θα μείνω άνεργος γιατί προφανώς κανείς δε θέλει κάποιον που απλώς αφουγκράζεται καλά το περιβάλλον.
Οπότε απαντούσα «δεν ξέρω, ότι κάτσει».
Και κάπως έτσι σπούδασα πληφορορική. Αν δεν βρίσκεις καμία σύνδεση… στο είπα, αυτό είχα μάθει. Η πληροφορική ήταν το μέλλον. Βέβαια ακόμα έχω αυτόν τον κόμπο στο στομάχι, αυτό το σφίξιμο ότι «πφφφφφφ… πρέπει να είμαι μόνο ένα»; Έπαιξα μπάσκετ γιατί ήμουν ψηλός – ναι προφανώς το λατρεύω. Bρήκα στην πληροφορική κάτι αρκετά ενδιαφέρον – προφανώς όχι κοντά στο να αφουγκράζομαι το περιβάλλον… και τελικά, ξέρεις τι κατάλαβα;
Όσο τα χρόνια περνούσαν, εγώ μεγάλωνα και μοίραζα χρόνο ανάμεσα σε πληροφορική, κώδικα, τεχνητή νοημοσύνη, αργότερα ηγεσία, και πάλι κώδικα, άνθρωπους, αγάπες, τραύματα, όνειρα, γράψιμο… τόσο οι κοινωνικές ταμπέλες είχαν νόημα. «Τι δουλειά κάνει ο Γιάννης;», ρωτούσαν τη μαμά μου. «Αααα δουλεύει στην τεχνητή νοημοσύνη»… «ακούγεται τρομερό!», απαντούσαν.
Πριν από 3 χρόνια περίπου όταν τη ρωτούσαν, πρόσθετε και το «… ααα είναι και coach». «Αααα πολύ ωραία; Κατί σαν ψυχολόγος δηλαδή; Δεν κατάλαβα όμως, τι κάνει;»
Από τότε που ξεκίνησα να δουλεύω, έβαζα ανέκαθεν πολλά καρπούζια κάτω από μία μασχάλη. Από επιλογή. Έκανα δύο-τρεις δουλειές ταυτόχρονα, και όχι για τα λεφτά, αλλά γιατί έτσι αισθανόμουν γεμάτος. Μετά από λίγο καιρό πάθαινα burnout και άφηνα κάτι, συνήθως μισοτελειωμένο. Αλλά να, ένιωθα πως πρέπει να λεώ κάτι που να έχει βαρύτητα, όπως έκαναν όλοι τριγύρω μου!
Νομίζουμε ότι είμαστε ότι δηλώσουμε. Νομίζουμε ότι οι ταμπέλες μας κάνουν ισχυρούς και ισχυρές και πως χωρίς αυτές δε μπορούμε να ζήσουμε, ότι δε θα «ανήκουμε». Και έτσι γινόμαστε κάτι που τελικά μας κάνει δυστυχισμένους, γιατί εννοείται πως κάποια στιγμή θα το ανακαλύψουμε ότι δεν είμαστε γι’ αυτό και θα πούμε φτου και από την αρχή.
Γιατί στα λέω τώρα όλα αυτά την ημέρα των γενεθλίων μου;
Γιατί σήμερα γίνομαι 36 και μετά από 17 ολόκληρα χρόνια που σπούδασα κάτι που ήταν το «μέλλον», δούλευα σε αυτό, υποκρινόμουν ότι ήμουν ευτυχισμένος, σήμερα μπορώ να σου πω ότι ξέρω τι θέλω. Δεν μπορώ να σου πω τι είμαι και τι κάνω με μία φράση. Πως μπορείς να «κλειδώσεις» άλλωστε σε μία φράση μία ζωή ή έναν άνθρωπο; «Ναι ρε Γιάννη, αλλά κάτι είσαι», μου λένε ακόμα. Μπορεί πλέον να «αφουγκράζομαι το περιβάλλον» σαν coach, και ναι, να είμαι πολύ καλός σε αυτό, αλλά ακόμα νιώθω αυτή τη θηλιά να με πνίγει. Σήμερα είμαι coach. Αύριο μπορεί να θέλω να είμαι συγγραφεάς (σποϊλιά). Μεθαύριο podcaster (κι άλλη σποϊλιά).
Επέτρεψε στις αγάπες σου να σε προσδιορίσουν.
Και να σου πω και το άλλο; Ακόμα θέλω να γίνω κάτι άλλο, όταν μεγαλώσω. Ίσως ψυχολόγος, ίσως ψυχοθεραπευτής. Δεν ξέρω. Και αυτό είναι υπέροχο. Και όταν πλέον με ρωτάνε με τι ασχολούμαι, μου αρέσει να απαντάω, «πόσο χρόνο έχεις;!», χαμογελώντας και λογικά μοιάζοντας σαν να ήρθα από έναν άλλο γαλαξία. Αλλά νιώθω καλά. Δεν είμαι ένα. Είμαι πολλά. Και δε με ορίζει μία δουλειά γραφείου, ένας τίτλος, ένα κείμενο, ένα ποστ, ή η ταμπέλα του «coach».
Δεν με ορίζει πλέον τίποτα και κανείς.
Μου πήρε χρόνια ολόκληρα να αποδεχτώ πως «είμαι πολλά και είμαι οκ με αυτό!». Και όλα αυτά σήμερα δεν σου τα λέω για να μου πεις μπράβο, ούτε επειδή έχω τουπέ. Γιατί ακόμα και τώρα που στο γράφω αισθάνομαι περίεργα για το πως θα σου φανεί. Μα να, είναι η αλήθεια μου, που απέφευγα χρόνια τώρα και είναι προτιμότερη από οτιδήποτε άλλο στημένο για να σε «γοητεύσω» ή για να «χωρέσω». Αυτά είναι παιχνίδια μίας άλλης γενιάς κι εγώ είμαι millennial. Σόρρυ!
Κι αν κάπου σε όλα τα παραπάνω σε βρίσκεις και τα κουτιά σου μοιάζουν ξένα, να ξέρεις πως δεν έχεις κανένα «πρόβλημα» και ούτε χρειάζεται να εξαναγκαστείς για τίποτα. Είτε είσαι ένα, είτε πολλά, είτε όλα, είσαι αυτό που είσαι.
Γίνε ισόβιος σύμμαχος της ζωής σου.
Της ζωής που ξεκινάει από σήμερα. Γιατί ξεκίνησα στα 36; Γιατί έτσι γουστάρω, έτσι νιώθω ρε μπρο! Μία εποχή τελειώνει…
Γιατί μία άλλη αρχίζει. Κι όσο περνούν τα χρόνια, αντιλαμβάνομαι πως το με χαίρομαι πρώτος απ’ όλους και πάνω απ’ όλα εγώ ο ίδιος, αυθεντικά, μοναδικά και πηγαία είναι δύναμη. Και πίστεψε με τη δύναμη αυτή (και για σένα τα λέω αυτά, να τα ακούς) δε τη χρωστάω σε κανέναν μ@λ@κ@, όπως ούτε κι εσύ.
Αααα και κάτι τελευταίο. Αισθάνομαι ότι η εποχή των ενοχών που δε μου αναλογούσαν, αλλά σαν σωστό «καλό παιδί» των millennial τις έκανα δικές μου, τελείωσε. Και μαζί με αυτά τελειώσε και το «ναι σε όλα», το μικρό αγόρι που «μίκραινε» για να χωρέσει και το ζευγάρι αυτιά που ήταν πάντα εκεί όπως και όσο συχνά κι αν τα τραβούσες, για να σε ακούσουν.
Το «αφουγκράζομαι το περιβάλλον», πήρε πλέον άλλη μορφή.
Να με χαίρομαι λοιπόν!
Beach volley. Γάτες. Ψίθυροι.
ΑΦΗΣΕ ΜΟΥ ΕΝΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ...
