Χτες το βράδυ ήμουν ξαπλωμένος στον καναπέ και κοιτούσα το ταβάνι. Δίπλα μου, η κοπέλα μου. Scrollάρει. Το πρόσωπό της φωτιζόταν γαλάζιο κάθε 3 δευτερόλεπτα. Reel, reel, reel. Κάποια στιγμή γελάει. Με κάτι που είδε. Κάποια άλλη μου λέει, δες εδώ τι γλυκό γατάκι. Μέτα από λίγο λέει, δες αυτό που σου έστειλα, πόσο εμείςςςςςς!

Γυρνάω και τη ρωτάω:

«Τι βλέπεις;»
«Τίποτα… μαλακίες.»

Ξαναγυρνάω στο ταβάνι και μου ‘ρχεται μια σκέψη. Χαζή σκέψη. Να γράψω αυτό το κείμενο. Αλλά δεν σταμάτησε εκεί. Σκέφτηκα ότι αν μπορούσα να γίνω ό,τι ήθελα, θα ήθελα πολύ να γίνω ένα κινητό.

Το δικό της κινητό. Να με κρατάει πριν κοιμηθεί. Να είμαι το πρώτο πράγμα που κοιτάει κάθε πρωί, πριν πει καλημέρα, πριν ανοίξει τα μάτια της καλά-καλά. Να μην πάει πουθενά χωρίς εμένα. Ούτε στο μπάνιο.

Σκέφτομαι τον κολλητό μου, γνωριζόμαστε 23 χρόνια τώρα. Τον πήρα τη Δευτέρα τηλέφωνο. Δεν μιλάμε στα σόσιαλ, μόνο μέσω τηλεφώνου.

«Πάμε για καφέ;»
«Αυτή τη βδομάδα δύσκολα ρε…»

Τέταρτη εβδομάδα στη σειρά που δεν μπορεί να βρεθούμε. Αλλά στο insta βλέπω ότι ανεβάζει story σχεδόν κάθε μέρα. Έχει χρόνο να scrollάρει 2 ώρες κάθε μέρα. Αλλά δεν έχει 30 λεπτά για έναν καφέ μαζί μου. Στο χέρι βρε αδερφέ, δεν ζητάω πολλά. Αν ήμουν, όμως, το κινητό του, θα με κρατούσε κάτω από το τραπέζι ενώ μου έλεγε «σε ακούω». Θα μου απαντούσε σε 2 δευτερόλεπτα. Θα με scrollαρε για μια ώρα τουλάχιστον κάθε βράδυ, για να τον πάρει ο ύπνος.

Σκέφτομαι τη μάνα μου. Χτες μου έστειλε ένα βίντεο στο μέσεντζερ. Μια γάτα που κάνει backflip. Τίποτα άλλο. Δεν με ρώτησε πώς είμαι. Τι κάνω. Πως νιώθω. Ξέρει τι ανέβασε η γειτόνισσα, πού πήγε η θεία, τι μαγείρεψε η ξαδέρφη. Από εμένα, τίποτα. Αν ήμουν το κινητό της, θα ήμουν δίπλα της 6 ώρες τη μέρα. Τόσο χρόνο μαζί δεν περάσαμε ποτέ μαζί.

Σκέφτομαι τον πατέρα μου. Κάθεται στον καναπέ κάθε βράδυ. Το κινητό μπροστά του. 3 ώρες. Σιωπηλός. Μαζί του. Τόσο χρόνο δεν μου έδωσε ούτε στις διακοπές.

Αν χαλούσα, θα έτρεχαν να με φτιάξουν. Αν έμενα από μπαταρία, θα ανησυχούσαν. Θα με φρόντιζαν. Αν ράγιζα, θα έβαζαν θήκη να με προστατέψουν. Αν με έχαναν, θα πανικοβάλλονταν.

Θέλω κάποιος να φοβηθεί που δεν απαντάω. Θέλω κάποιος να μην μπορεί να κοιμηθεί αν δεν με έχει δίπλα του. Θέλω κάποιος να με ψάχνει σε κάθε δωμάτιο όταν λείπω.

Δεν ζητάω πολλά. Θέλω μόνο να γίνω σαν ένα κινητό. Το δικό τους κινητό.

Γυρνάω να της πω κάτι.

Κοιμάται.

Το κινητό ακόμα αναμμένο, είχε πέσει στο στήθος της.

Και αναρωτιέμαι, τελικά μήπως έτσι μοιάζει η μοντέρνα μοναξιά;

ΑΦΗΣΕ ΜΟΥ ΕΝΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ...